estaba enamorada de anhelo consistió en él consistió en los jirones, en los fragmentos nunca vivió aquí nunca vivió ahora su sangre era un río un arroyo de montaña toda la suciedad del mundo fluyó en su sangre recolectaba todo probaba todo acumulaba basura la dirigieron desde adentro ni siquiera lo notó siempre estaba en un lugar diferente los caminos de su corazón, mente y cuerpo nunca se cruzaron no la verás aquí ni allí ni en ningún lado

Aquí y ahora
Tom poezji o tęsknocie, miłości, stracie i powolnej nauce ponownego zamieszkiwania teraźniejszości.
Przez długi czas żyłam gdzie indziej: w tym, co utraciłam, w tym, co sobie wyobrażałam i w tym, na co wciąż czekałam. Ten tom narodził się właśnie z tej przestrzeni. Wiersze prowadzą przez miłość, nieobecność, miasto i pamięć, by powoli powrócić do jedynego możliwego miejsca: tu i teraz.
Od czego chcesz zacząć?
Wybierz słowo, aby odkryć związany z nim wiersz.
encontré un hogar, tú lo eres tu cuerpo establece los marcos de mi mundo aunque estoy atrapada en una realidad distinta, estoy aquí y ahora respiro con el olor de tu piel me derrito en tus ojos y aunque puedo parecer que soy un signo de paz mi corazón está hirviendo, en cualquier momento podría explotar nunca me imaginé que pudiera amar tanto nunca me sentí así nunca me reí así, quiero dormirme y despertarme a tu lado todos los días de mi vida cuando estoy lejos de ti, mi respiración se vuelve superficial mis ojos ya no brillan, mi risa no se oye desde lejos así que me escondo en tu jersey, para sentirte un poco para sobrevivir
si fuera posible esconderse allí esconderse de la realidad existir así para siempre sumergirse en el cielo, en los árboles, en el sol derretirse en ellos y nada más, solo existir en un olor árido en los rayos cegadores en un abrazo con un árbol solitario en el parque de las siete tetas en el cielo azul, que sonaba como las olas del mar no le gustaba estar sola pero le gustaban esas mañanas solitarias la prisa entrelazada con la lentitud le gustaba oír por casualidad que está hablando la gente por las calles le gustaba toparse con extraños, los que nunca volverá a ver sintió que solo allí puede ser ella misma esa ciudad le daba todo: destrucción y un nuevo comienzo
¿qué extrañas tanto, niña? ¿extrañas que te ame alguien? ¿extrañas saber quererte a ti misma? ¿o tal vez solo quieres que alguien te vea? hace mucho tiempo desde que lloró así hace mucho tiempo desde que no se permitía una debilidad hace mucho tiempo desde que no se había atrevido a ser ella misma está tumbada en el suelo porque no tiene coraje para vivir es tan fácil despreciar es tan fácil ser vulgar es tan fácil esconderse detrás de la ironía es tan fácil emborracharse hasta la pérdida de la conciencia y es tan fácil entretenerse hasta que mueras y todo eso por el miedo miedo de ser ella misma, miedo de amar en este carrusel emocional solo quiere encontrar el silencio, encontrar un hogar
cuerpo abandonado todavía se puede ver los caminos tallados por tus manos no te veo solo un día y ya están creciendo hierbas malas llena de dudas siento que tus huellas se van desvaneciendo estoy perdida en mí misma caos, desorden, sobresaturación eso es lo que soy soy como un rompecabezas disperso en una caja en el que la imagen está borrosa pero sé que tú puedes recrearla
resumen de la realidad: tú no estás probablemente yo tampoco estoy el mundo funciona sin cambios paso a paso día tras día estoy conociendo la soledad acepto los hechos: no estamos aún te amo el tiempo matará el dolor pero no borrará la memoria hoy extrañé tu cuerpo ¿recuerdas? dijiste que la piel tiene memoria
mientras de momento no aquí no allí no ahora no después no por la mañana no por la tarde no por la noche a la madrugada estoy yo
estoy pensando quién es ese hombre que hace unos meses fue toda mi vida, mi amor, mi sentido quién es ese chico que parece tan cercano y alejado a la vez de quién son esos ojos tan bien conocidos de quién es esa voz que tantas veces me decía te quiero de quién son esas manos que tocaban mi pelo tantas veces de quién son estos labios que me besaban ¿quién eres? eres un periodista y alto eres un hijo, un hermano, un extremeño, eres un chico eres todo y nada a la vez eres un amor perdido
voy a aceptar la realidad, hoy mismo voy a aceptar quién soy voy a aceptar que siento sí, soy exagerada sí, soy dramática sí, soy histérica sí, soy impaciente sí, quiero lo imposible sí, quiero lo difícil sí, amo sí, echo de menos sí, soy un bicho sí, soy terca sí, soy llorona sí, soy insoportable sí, me ilusiono demasiado fácil sí, soy ingenua sí, soy un desastre sí, me dejo llevar sí, soy miedosa sí, soy un demasiado hoy se acaba la guerra conmigo misma esa soy yo y en realidad no quiero ser otra puede ser que el dolor que siento se irá pronto o se quedara conmigo para siempre puede ser que ese vacío que me acompaña no se va a llenar y no pasa nada lo acepto ya no voy a gastar la energía para matar mis sentimientos ahora voy a vivir acompañada por el dolor y el vacío pero voy a vivir, así como soy, a pesar de todo
¿quién soy yo? estoy desaparecida no estoy no soy tuya ¿quién soy entonces? soy una polaca, soy una chica, una periodista, una pelirroja nosotros no somos nada no hay un plural se me cerró el estómago al verte hablar, al escucharte se me cerró todo mi cuerpo soy como una tortuga que se esconde otra vez me falta el aire
cuando se cruzan las calles cuando se cruzan los caminos cuando se cruzan los mundos cuando se cruzan las personas en ese momento tan frágil que tarda un segundo pasa todo y nada a la vez somos etapas
Notatki na marginesie
Dlaczego poezja?
Poezja pozwala mi powiedzieć bardzo wiele przy użyciu niewielu słów. Fascynuje mnie jej zdolność do skupienia emocji, obrazu lub pytania w kilku zdaniach i pozostawienia czytelnikowi przestrzeni na dopowiedzenie reszty. Choć wiersze rodzą się z konkretnego doświadczenia, przestają należeć do mnie w chwili, gdy ktoś odnajduje w nich siebie.
Dlaczego „Aquí y ahora”?
„Aquí y ahora” to zdanie, które towarzyszy mi od lat — do tego stopnia, że mam je wytatuowane na skórze. Wyraża myśl, do której nieustannie wracam: życie wydarza się wyłącznie w teraźniejszości. Tom wyrasta z napięcia między tęsknotą, pamięcią a próbą pozostania, choćby przez chwilę, tu i teraz.
Madrid
Madryt powraca w tych wierszach raz za razem. Nie jest tylko miastem, lecz stanem emocjonalnym. To tutaj zrozumiałam, że miejsce może jednocześnie cię złamać i zbudować na nowo. Bo Madryt mnie zabija, ale także daje mi życie.
Między wierszem a czytelnikiem
Każdy wiersz rodzi się z jednej chwili, a potem zmienia się podczas lektury kolejnych osób. Tam, gdzie jeden czytelnik znajduje ból, inny może odnaleźć nadzieję. Tam, gdzie ktoś rozpoznaje stratę, ktoś inny odkrywa początek. Lubię myśleć, że literatura nie daje ostatecznych odpowiedzi, lecz otwiera przestrzeń, w której każda lektura budzi inne pytanie.
Po ostatnim wierszu
Napisanie książki zawsze oznacza pożegnanie. Opublikowanie jej wymaga zgody na to, że nie będziesz już mieć ostatniego słowa. Od tej chwili każdy czytelnik tworzy własną wersję tomu — ze swoimi wspomnieniami, stratami, pytaniami i nadziejami.
Być może wiersze niczego nie zmieniają.Czasem jednak sprawiają, że zostajemy o chwilę dłużej tam, gdzie jesteśmy.
Niech ta książka stanie się trochę bardziej Twoja.
Egzemplarze kupione tutaj zawierają autograf Dagmary. Możesz również poprosić o osobistą dedykację bez dodatkowych kosztów.
Autograf i dedykacja są dostępne wyłącznie na tej stronie.Kup tam, gdzie ci wygodnie.
W księgarniach znajdziesz wydanie standardowe. Autograf i osobista dedykacja są dostępne wyłącznie przy zakupie bezpośrednio na tej stronie.
Hiszpania6 €
Europa12 €