Aquí y ahora

była zakochana w tęsknocie z niej się składała składała się ze strzępów, z fragmentów nigdy nie żyła tutaj nigdy nie żyła teraz jej krew była rzeką górskim strumieniem wszystkie brudy świata płynęły w jej krwi zbierała wszystko próbowała wszystkiego gromadziła śmieci kierowano nią od środka nawet tego nie zauważała zawsze była w innym miejscu drogi jej serca, umysłu i ciała nigdy się nie przecięły nie zobaczysz jej tutaj ani tam ani nigdzie

znalazłam dom, jesteś nim ty twoje ciało wyznacza granice mojego świata choć tkwię w innej rzeczywistości, jestem tutaj i teraz oddycham zapachem twojej skóry rozpływam się w twoich oczach i choć mogę wyglądać jak znak pokoju moje serce wrze, w każdej chwili może eksplodować nigdy nie wyobrażałam sobie, że można kochać tak bardzo nigdy się tak nie czułam nigdy się tak nie śmiałam, chcę zasypiać i budzić się przy tobie każdego dnia mojego życia kiedy jestem daleko od ciebie, mój oddech staje się płytki moje oczy przestają błyszczeć, mojego śmiechu nie słychać z daleka więc chowam się w twoim swetrze, żeby choć trochę cię poczuć żeby przetrwać

gdyby można było się tam ukryć ukryć przed rzeczywistością istnieć tak na zawsze zanurzyć się w niebie, w drzewach, w słońcu roztopić się w nich i nic więcej, tylko istnieć w suchym zapachu w oślepiających promieniach w objęciach samotnego drzewa w parku siedmiu piersi w błękitnym niebie, które brzmiało jak fale morza nie lubiła być sama ale lubiła te samotne poranki pośpiech spleciony z powolnością lubiła przypadkiem słyszeć o czym rozmawiają ludzie na ulicach lubiła wpadać na obcych, których nigdy więcej nie zobaczy czuła, że tylko tam może być sobą to miasto dawało jej wszystko: zniszczenie i nowy początek

za czym tak tęsknisz, dziewczynko? tęsknisz za tym, żeby ktoś cię kochał? tęsknisz za tym, by umieć kochać samą siebie? a może chcesz tylko, żeby ktoś cię zobaczył? dawno tak nie płakała dawno nie pozwoliła sobie na słabość dawno nie odważyła się być sobą leży na podłodze, bo nie ma odwagi żyć tak łatwo gardzić tak łatwo być wulgarną tak łatwo schować się za ironią tak łatwo upić się do nieprzytomności i tak łatwo bawić się aż do śmierci a wszystko przez strach strach przed byciem sobą, strach przed kochaniem w tej emocjonalnej karuzeli chce tylko odnaleźć ciszę, odnaleźć dom

porzucone ciało wciąż widać drogi wyrzeźbione twoimi dłońmi nie widzę cię tylko jeden dzień a już rosną chwasty pełna wątpliwości czuję, jak znikają twoje ślady gubię się w samej sobie chaos, bałagan, przesyt tym właśnie jestem jestem jak rozsypane w pudełku puzzle na których obraz jest zamazany ale wiem, że ty potrafisz go odtworzyć

podsumowanie rzeczywistości: ciebie nie ma prawdopodobnie mnie też nie ma świat działa bez zmian krok po kroku dzień po dniu poznaję samotność przyjmuję fakty: nie ma nas nadal cię kocham czas zabije ból ale nie wymaże pamięci dziś tęskniłam za twoim ciałem pamiętasz? mówiłeś, że skóra ma pamięć

tymczasem na razie nie tutaj nie tam nie teraz nie potem nie rano nie po południu nie w nocy o świcie jestem ja

zastanawiam się kim jest ten mężczyzna który kilka miesięcy temu był całym moim życiem, moją miłością, moim sensem kim jest ten chłopak który wydaje się jednocześnie tak bliski i daleki do kogo należą te dobrze znane oczy czyj jest ten głos który tyle razy mówił mi kocham cię czyje są te dłonie które tyle razy dotykały moich włosów czyje są te usta które mnie całowały kim jesteś? jesteś dziennikarzem i jesteś wysoki jesteś synem, bratem, chłopakiem z Estremadury jesteś chłopakiem jesteś wszystkim i niczym jednocześnie jesteś utraconą miłością

zaakceptuję rzeczywistość, jeszcze dziś zaakceptuję to, kim jestem zaakceptuję to, co czuję tak, przesadzam tak, jestem dramatyczna tak, jestem histeryczna tak, jestem niecierpliwa tak, chcę niemożliwego tak, chcę tego, co trudne tak, kocham tak, tęsknię tak, jestem dziwadłem tak, jestem uparta tak, jestem beksą tak, jestem nieznośna tak, zbyt łatwo się zachwycam tak, jestem naiwna tak, jestem katastrofą tak, daję się ponieść tak, boję się tak, jestem za bardzo dziś kończy się wojna ze mną samą taka właśnie jestem i tak naprawdę nie chcę być inna może ból, który czuję, wkrótce odejdzie albo zostanie ze mną na zawsze może pustka, która mi towarzyszy, nigdy się nie wypełni i nic nie szkodzi, akceptuję to nie będę już tracić energii na zabijanie własnych uczuć teraz będę żyć w towarzystwie bólu i pustki ale będę żyć, taka jaka jestem, mimo wszystko

kim jestem? zniknęłam nie ma mnie nie jestem twoja kim więc jestem? jestem Polką, dziewczyną, dziennikarką, rudowłosą nas nie ma nie istnieje liczba mnoga ścisnął mi się żołądek kiedy zobaczyłam, jak mówisz, kiedy cię usłyszałam całe moje ciało się zamknęło jestem jak żółw, który chowa się w skorupie znów brakuje mi powietrza

kiedy przecinają się ulice kiedy przecinają się drogi kiedy przecinają się światy kiedy spotykają się ludzie w tej kruchej chwili trwającej sekundę wydarza się wszystko i nic jednocześnie jesteśmy etapami